Drzewa i krzewy ogrodowe

Drzewa i krzewy ogrodowe

Każdy, kto ma ogród, w którym posadził wiele drzew, po pewnym czasie dochodzi do wniosku, że jest ich... zbyt wiele. Bierze się to z faktu, że drzewa rozrastają się w tempie, jakiego wcześniej nie docenialiśmy i zagarniają pod swoje korony coraz więcej przestrzeni, która staje się zbyt zacieniona dla innych roślin.

Dlatego wszystkim, którzy nie zdążyli jeszcze popełnić tego błędu, można z czystym sumieniem polecić drzewa, które nie dorastają do wielkich rozmiarów. Są one - można powiedzieć - skrojone na miarę niedużego ogrodu. Poniżej zamieszczam przegląd najbardziej sprawdzonych gatunków i odmian drzewek. Większość z nich ma jeszcze i taką zaletę, że rośnie powoli i nie zabiera słońca innym roślinom.

drzewa i krzewy ogrodowe

Drzewka kuliste

Ich regularne, kuliste korony tworzą się samorzutnie. Każdy ogrodnik, który wie, ile pracy wymaga uformowanie takich koron na "normalnych" drzewkach, z pewnością je doceni.

  • Najbardziej popularny jest klon pospolity odmiany Globo-sum, wyróżniający się gęstą koroną o średnicy nawet do 6 metrów.
  • Równie szeroką koronę potrafi utworzyć robinia akacjowa Umbraculifera.
  • Mniej znane są klon polny Nanum oraz wisienka stepowa Globosa o średnicy korony do 2-3 metrów.
  • Miłośnikom odmian egzotycznych warto polecić odmianę surmii bigoniowej Nana. * Wysokość drzewek o kulistej koronie wyznacza miejsce szczepienia.

Drzewka płaczące

W każdym ogrodzie powinno znaleźć się przynajmniej jedno drzewko o zwisłym pokroju, zwane popularnie "płaczącym". Często sadzi się je na trawniku, dla wyeksponowania jego narzucającej się urody. Równie dobrze można je posadzić w towarzystwie innych roślin, wykorzystując nietypowy pokrój dla skontrastowania kompozycji. Odmiany zwisłe opatrzone są zwykle łacińską nazwą pendula.

  • Brzoza Youngii to forma szczepiona na brzozie brodawkowatej, tworząca parasolowatą koronę o średnicy do 4 metrów, złożoną z delikatnych, cienkich gałęzi, które zwieszają się aż do ziemi. Ma skromne wymagania, dobrze rośnie nawet na glebach suchych i piaszczystych. Jest wysoce światłolubna.
  • Buk pospolity odmiany Purpurea ma łukowato wygięte gałęzie zwisające pionowo ku ziemi, tworzące symetryczną koronę o szerokości do 3 metrów. Młode liście są czerwone, starsze stają się ciemnopurpurowe.
  • Jarząb pospolity tworzy nieregularną koronę z poskręcanymi i zwisającymi do ziemi gałęziami. Dekoracyjne są białe kwiaty (w maju) oraz czerwone owoce (od września). Tolerancyjny co do odczynu gleby, najlepiej rośnie w miejscu średnio wilgotnym.
  • Karagana syberyjska z powodzeniem rośnie na glebach ubogich i suchych. Szybko wypuszcza liście, w maju pojawiają się na niej obficie żółte, motylkowe kwiaty, chętnie obsiadane przez pszczoły.
  • Morwa biała tworzy parasolowatą koronę o średnicy około 3 metrów. Gałęzie zwisają do ziemi. Liście są duże i błyszczące, owoce podobne do jeżyn. Morwa ma niewielkie wymagania, lubi gleby wapienne. Jest światłolubna, wymaga osłoniętego stanowiska.
  • Wiąz Camperdownii to drzewko tworzące szeroką kopułę ze zwisających do ziemi gałęzi, pod którymi może się zmieścić np. ławka. Wyjątkowo efektowne, nadaje się na solitera (w dendrologii i ogrodnictwie określenie oznaczające drzewo lub krzew rosnące pojedynczo na otwartym terenie). Wymaga jednak wilgotnej, przepuszczalnej i zasobnej gleby.
  • Wierzba iwa to najpopularniejszy "płaczący" gatunek w polskich ogrodach, spotykany najczęściej w formie małego drzewka, o wysokości wyznaczonej przez szczepienie. Wczesną wiosną obsypana jest dużymi, białymi baziami zwanymi kotkami, które ukazują się przed liśćmi. Aby utrzymać ładny pokrój iwy, należy ją regularnie przycinać. Cięcie wykonuje się zaraz po kwitnieniu, skracając pędy do jednej trzeciej długości.

Drzewka strzeliste

Wykorzystywane są zarówno do nasadzeń pojedynczych, w celu wyeksponowania ich niezwykłej sylwetki, jak i do nasadzeń szpalerowych. Można też tworzyć złożone kompozycje, w których ich pionowe sylwetki zostają skontrastowane przez formy rozłożyste i kuliste.

Formy strzeliste opatrzone są zwykle łacińską nazwą fastigiata. W polskich ogrodach spotyka się najczęściej strzeliste odmiany buka pospolitego, dębu szypułkowego, grabu i jarząbu pospolitego.

Drzewka o dekoracyjnych pędach i korze

Istnieją odmiany drzewek szczególnie pięknych zimą - ich odsłonięte pnie i konary stanowią wtedy niezwykły widok.

  • Wierzba mandżurska osiąga około 4 metrów wysokości, ale w sprzyjających warunkach może być wyższa. Ozdobą drzewka są charakterystyczne, spiralnie poskręcane gałęzie w kolorze oliwkowozielonym lub żółtym. Wierzba tego gatunku rośnie szybko, ale nie jest długowieczna. Wymaga podlewania w czasie długotrwałej suszy i nie jest w pełni odporna na silne mrozy. Tolerancyjna co do gleby, choć najlepiej rośnie w glebie wilgotnej. Stanowisko musi być słoneczne.
  • Robinia akacjowa odmiany Tortuosa to niewysokie drzewko o wąskim, nieregularnym pokroju, charakteryzujące się malowniczo powyginanymi, żółtawymi pędami. Lancetowate liście również są poskręcane. Robinia Tortuosa szczególnie dekoracyjna jest jednak w stanie bezlistnym. Zadowala się przeciętną glebą, doskonale znosi okresowe susze. Polecana na eksponowane, słoneczne miejsce
  • Klon strzępiastokory, zwany też drzewem cynamonowym, okryty jest cienką, strzępiastą korą, która zwisa z pnia i pędów rośliny. Trzeba go chronić za młodu przed największym mrozami. Interesująco wygląda nie tylko w zimie - w pozostałych porach roku ozdobą są ciekawie wykrojone liście, które jesienią nabierają karminowej barwy.
  • Klon pensylwański wyróżnia się z daleka pniem w kolorze oliwkowozielonym z białymi, poprzecznymi paskami. Właśnie te paski - niespotykane w naszej przyrodzie - stanowią o jego wyjątkowości.

Coś dla ptaków

Ten ptasi specjał to drzewko o nazwie świdośliwa kanadyjska, rodząca w czerwcu czerwone owoce podobne do wiśni. Zajadają się nimi drozdy, kapturki, kosy, szpaki, gołębie grzywacze i inne gatunki. Ludzie sadzą jednak świdośliwę głównie z powodu wczesnego wchodzenia w okres kwitnienia. Gdy inne drzewka dopiero się zbierają do wydania kwiatów, świdośliwa jest już obsypana białym puchem kwiatostanów. Jesienią zaś wyróżnia się purpurowymi liśćmi.

Oceń artykuł
3,14 / 7 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i skomentuj pierwszy

Autor: Andrzej Gębarowski (Gazeta Krakowska)

Polecamy Ci również

Zobacz także